Alexanne, bedankt voor De Veer 😉

Mijn naam is Anouk Kramer Suierveld. Na veel staren naar een wit papier, is het uiteindelijk gelukt om De Veer te schrijven. Dus hier komt ’ie Inmiddels 35 lentes jong, geboren in Scharnegoutum, opgegroeid in Gauw. Het mooiste dorp van De Legean. Samen met mijn ouders, broertje en zusje. Een onbezorgde jeugd, zeker in een dorp met veel sociale controle. Er kon en mocht veel en er werd en wordt ook altijd veel in het dorp georganiseerd. Mijn vader werkte toen wij klein waren altijd in de horeca, bij De Watersport in Woudsend en mijn moeder in het speciaal onderwijs (Conventschool/Sinne) Daardoor was mijn vader in de winter veel bij ons thuis en mijn moeder was mede door de schoolvakanties zomers veel thuis als mijn vader in Woudsend zijn drukste maanden beleefde. Naarmate wij ouder werden heeft mijn vader zich om laten scholen en werkt hij sindsdien op de NHL/STENDEN.

Hoe ben ik in Heeg terecht gekomen? Tijdens mijn middelbare schooltijd op het Bogerman kwam ik in een hele leuke vriendengroep terecht. Samen zaten we in onze keet; Keet Hans, onze vaste plek op vrijdag en zaterdag avond aan de Ivige Leane achter Scharnegoutum. Vanuit daar gingen we elk weekend wel ergens naar toe Bergsma Easterein, tentfeesten, d’Ald Wal niet overgeslagen natuurlijk. Ook waren we veel te vinden op vrijdag middag in de Ludiek.

Begin van het laatste jaar op het VMBO kwam Anja Frankena bij mij in de klas, waar zij alles durfde en ik lang niet altijd, bleek dit een goede match en dat is het nog steeds. Via Anja (Semi Heegse/semi Terschellingse) gingen we natuurlijk ook die zomer voor het eerst zonder ouders met een groep vriendinnen naar camping Terpstra op Terschelling. Details daargelaten was het een geweldige vakantie.

Keet Hans was leuk, maar door de brede vriendengroep kwamen Anja en ik in aanraking met meer ‘Hokjes/Keeten’ Deze stond op het erf op de Alde Skatting bij de familie Kramer. Dat bleek ook wel heel erg gezellig. Daar kon veel en er waren veel 😉. De hoeveelheid broers en zussen was ik niet gewend, maar het was en is ontzettend gezellig en waardevol zo’n grote familie. Er was altijd wel iets te doen, varen, zeilen in een oude valk, trekker rijden, leren melken. Op een gegeven moment hadden de jongens van de groep een feest georganiseerd op het eerste eiland. Legertent op de punt van de boot en gaan, het was een geweldig feest. Ook zijn we in de winter van 2008 op skivakantie geweest met zijn allen. Daar sloeg de vonk over met Theo en the rest is historie.

In 2016 zijn we getrouwd op de Pollepleats en kochten we ook ons eerste huis in Heeg aan It Fabryk. Want, toch wel een beetje dicht bij de boerderij wonen was een soort van harde eis van Theo.

In 2017 zijn we voor het eerst ouders geworden van Anna, in 2019 van Jule en in 2021 van Thijs. Ons geluk kon niet op, maar voor 3 kleine kinderen hadden we een relatief kleine tuin, in combinatie met Corona kregen we toch wel ideeën om te verhuizen, een bytsje mear romte, maar liever niet uit Heeg. We kregen de kans om het huis aan De Skatting te kopen en wonen nu met veel plezier iets ruimer maar genieten vooral van de tuin.

Voordat we deze serieuze stappen hebben genomen, heb ik eerst gestudeerd. En omdat ik toch wel een beetje uit een onderwijsnest kom is dat waarschijnlijk ook de reden dat deze richting mij trok toen ik een studie moest gaan kiezen voor het ‘grote mensen’ bestaan. Begonnen aan de PABO, afgehaakt na een half jaar. Dit was toch niet echt mijn doelgroep. Ik wilde liever werken met jongeren, maar wel in het onderwijs. Ik had dus een half jaar om na te denken wat ik dan wel wilde. In die tijd had ik bijbaantjes bij de POIESZ Scharnegoutum en in de Horeca bij RCN De Potten. In de horeca heb ik ontzettend veel geleerd. Er kwamen mensen uit alle lagen van de samenleving in het restaurant daar en ieder tafeltje vraagt om een andere benadering. Hier leerde ik snel omgaan met leuke en minder leuke gasten, of eigenlijk het aangaan van verantwoordelijkheid.
 

De manager destijds was een soort drilmajoor (bestek poleren tot in den treure en ze zou je vooral niet betrappen op ‘de kantjes er van af lopen’ laat staan dat je, je ziek durfde te melden op een brakke zondag) dat vond ik destijds helemaal niet leuk, maar nu ben ik haar dankbaar dat ze mij heeft geleerd wat hard werken is en mij in sommige gevallen naar een tafeltje stuurde waar ik in eerste instantie niet eens heen durfde.

Na dat half jaar is het de studie tot Docent Gezondheidszorg en Welzijn geworden aan de NHL en ben ik Leeuwarden gaan wonen in de oude Kazerne aan de Amelandsdwinger. Ik had daar een hele leuke studio, voor wie het kent weet dat het een geweldige plek is in Leeuwarden om als student te wonen. Toch speelde mijn leven zich in de weekenden meer hier af. Theo woonde in die tijd in Zwolle en studeerde daar Logistieke Bedrijfskunde. Onze bijbaantjes en vrienden hadden we meer hier in de omgeving. Iedereen kwam in het weekend eigenlijk wel ‘thuis’. Na het afstuderen kon ik blijven werken bij het Friesland College in Leeuwarden bij de opleidingen Entree niveau 1 en 2. Deze doelgroep heeft destijds mijn hart gestolen en heeft mij in een snelkookpan geleerd en laten ervaren wat onderwijs is en welke docent ik wilde zijn en ben geworden. Inmiddels geef ik nog steeds met veel plezier les in Sneek bij Firda.

Inmiddels hebben wij onze plek helemaal gevonden in Heeg. Theo is actief in het Drekrace bestuur, bij de brandweer en speelt bij de Heegemer Dekdweilers en de kinderen hebben hier hun sporten, vriendjes en vrijheid.

Ik geef De Veer door aan mijn achter-buurvrouw Daphne Altenburg. We hebben elkaar leren kennen middels de kinderen. Succes Daphne!